Nauka kabały zawiera wiele terminów i pojeć, z których największa część znajduje się w Księdze Zohar ( ספר הזוהר – "Księga Blasku") i w Sefer Jecira ( ספר היצירה – "Księga Stworzenia"), inne pojawiły się później.

 

Ein Sof

 

Wszystkie kabalistyczne systemy wynikają z fundamentalnej charakterystycznej właściwości, dotykającej problemu Bóstwa. Rozmyślając abstrakcyjnie, można myśleć o Stwórcy albo jak o Samym Stwórcy, powołując się na Jego własną naturę, albo o Stwórcy w stosunku do Jego stworzenia. Jednak, wszyscy kabaliści zgadzają się w tym, że żadne religijne poznanie Stwórcy, nawet najwyższe, nie jest osiągalne inaczej jak tylko za pomocą rozumowania o stosunku Stwórcy do stworzenia. Sam Stwórca – absolutna Istota, znajduje się poza granicami jakiegokolwiek zrozumienia. Aby wyrazić ten niepoznawalny aspekt Stwórcy, kabaliści Prowansji i Hiszpanii wprowadzili pojęcie Ejn Sof ( אין סוף – "Nieskończony"). Tego wyrażenia nie da się prześledzić w przekładzie łacińskich albo arabskich filozoficznych terminów. Raczej, ono pojawia się w kontekście, rozpatrującym nieskończoność Stwórcy albo Jego myśli, która "rozciąga się bez końca" (Le Ein Sof albo Ad Le Ein Sof).

 

Cimcum

 

Wyjaśnienie tego pojęcia można znaleźć w dziełach Izaaka Lurii (1534-1572), znanego także jako Ari. "Ec Haim" ("Drzewo Życia") opisuje ten proces następująco:

"Wiedz, że do początku stworzenia, było wyłącznie Wyższe Światło, wszystko sobą wypełniające. I nie było wolnej, niezapełnionej przestrzeni – wyłącznie równe, nieskończone światło zalewało wszystko sobą. I kiedy postanowił On stworzyć światy i stworzenia je zasiedlające, Tym otwierając doskonałość Swą, Co stało się przyczyną powstania światów, Skrócił siebie On w kropce centralnej swojej – I skurczyło się światło i oddaliło, Pozostawiając pustą, niczym nie wypełnioną przestrzeń. I równomiernym było skurczenie światła wokół centralnej kropki tak, że miejsce puste formę okręgu stworzyło. Ponieważ takim było skrócenie światła. I po skurczeniu tej, w centrum wypełnionej światłem przestrzeni, Wynikła okrągła pustka, wyłącznie wtedy objawiło się miejsce, gdzie mogą stworzenia i twory istnieć. I przeciągnął się z Nieskończonego, światła promień prosty, z góry do dołu opuścił się wewnątrz przestrzeni pustej tej. Przeciągnęło się, opuszczając się po promieniu, nieskończone światło w dół, i w przestrzeni pustej tej stworzyło wszystkie całkowicie światy. Przed tymi światami był Nieskończony, w doskonałości tak pięknej swojej, że nie ma sił u stworzonych poznać doskonałości Jego – przecież nie może stworzony rozum sięgnąć Go. Przecież nie ma u Niego miejsca, granicy i czasu. I promieniem opuściło się światło do światów, w czarnej przestrzeni pustej znajdujących się wszystkich. I krąg każdy od każdego świata i bliskie do światła – ważne, aż nie znajdujemy świat materii nasz w kropce centralnej, wewnątrz wszystkich okręgów w centrum lśniącej pustki. I tak oddalony od Nieskończonego – najdalej ze wszystkich światów, i dlatego materialnie tak niski – gdyż wewnątrz okręgów wszystkich znajduje się on – w samym centrum lśniącej pustki..."

Najwyższy "skrócił" Swoje Światło aby powstała pustka w której dokonało się dzieło stworzenia. Aby Jego siła tworzenia przeniknęła tam, On opuścił "nić" Swojego Światła. W błago tej "nici" dokonało się dzieło stworzenia.

Zgodnie z nauką Ari, w ślad za cimcum przebiegł proces Boskiej emanacji: Bóg napełnił pojemniki Boskim Światłem, tym samym umieszczając Światło w Swoim centrum pustki. Jednak ten proces nie udał się. Pojemniki rozbiły się przez co większa część Światła wróciła do Stwórcy. Niektóre iskry Światła pozostały w odłamkach pojemników. W ten sposób Stwórca przebywa "na wygnaniu od Samego Siebie". hаацала hаацала (ивр. האצלה) – natchnienie, emanacja. Kabały otrzymała to pojęcie z greckiej filozofii. Kabbaliści widzą świat duchowy jak rząd stopni, „warstw”, poprzez które przechodzi „światło”(duchowość) od Najwyższego. Im niżej znajduje się stopień, tym mniej natchnienia od duchowego „światła” otrzymuje dusza, ponieważ „światło” trudniej przechodzić przez warstwy.

 

Stworzenie światów

 

Stwórcę i duszę na początku jej duchowej drogi oddzielają cztery duchowe światy:

  • Olam Acilut (עולם האצילות) – świat błogosławieństwa. Acilut – (od słowa "ecel" – "w bliskości"). Najwyższy z Czterech Światów Kabały, odnoszący się tylko do najczystszego Ducha Stwórcy, system zarządzania poprzez wszystkie rozmieszczone niżej światy aż do naszego świata. Znany także jako "Świat Emanacji". W zachodnim kierunku Kabały każda z 10 sfirot kojarzona jest z Imieniem Stwórcy.
  • Olam HaBria (עולם הבריאה) – świat tworzenia
  • Olam HaJecira (עולם היצירה) – świat aniołów
  • Olam HaAsia (עולם העשיה) – świat działania

Każdy z tych światów jest podzielony na części nazywane Sfirot.

 

Sfirot

 

Sfirot (ספירות) – w pojedynczym znaczeniu "sfira" (ספירה), po raz pierwszy ten termin był użyty w Księdze "Sefer Jecira". Każdy z duchowych światów, jak uważają kabaliści, podzielony jest na 10 stopni, które nazywane są "sfirot". Pochodzenie słowa "sfira" nie jest do końca jasne: niektórzy uważają że pochodzi od słowa szafir ((ספיר saphir)- drogocenny kamień – inni że pochodzi od korzenia C-f-r (ספר – księga). Jeszcze inni uważają, że pochodzenie – od słowa "sfera", albo od cyfra (סיפרה).

 

Dusza

 

Kabała mówi, że Źródłem duszy jest Najwyższy. Dusza jest nieśmiertelna i odradza się w nowych ciałach do tej pory, dopóki nie przejdzie przez wszystkie duchowe stopnie do samego Źródła "światła", Najwyższego.

 

Tora

 

Księga Zohar utwierdza w tym, że Tora była stworzona dla świata i jest instrukcją na jego tworzenie. Wychodząc z tego, Kabała mówi, że Księga Tory zawiera wszystkie informacje o naszym świecie, niektórzy kabaliści szukają w niej "ukrytych kodów", które mają im pomóc w odkryciu budowy świata. Kabbalista Ramban mówił, że cała Tora jest zbudowana z Imion Pana i ona sama także jest Jego Imieniem.